استاد میرزا احمد نقاش میان جمعیتِ دل سپرده و خلاق قالیباف شهر، پیشکسوتی سزاوار احترام است. میرزا احمد نقاش کاشانی دل نگران حفظ منزلت و اعتبار قالی شهر و دیارش نخست همت می کند به کشیدن نقشه های قالی با چه شور و شیدایی در حیات دوباره بخشیدن به تنها میراث گرانقدر زادگاهش کاشان، و عجبا که کوتاه زمانی بعد شیفته و واله ی نقاشی روی گچ، عزم جزم می کند و در احیای هنری که سابقه و قدمت دیرینه اش در کاشان روزگارانی بلند است که غبار فراموشی گرفته و اسری و گرفتار بی مهری و بی اعتنایی شده است.

استاد میرزا احمد نقاش گرچه بیشترین اعتبار هنر و ذوقش نزد غریب و آشنا، مدیون نقشه های گاه بی نظیر و ابتکاری اش در عرصه قالی کاشان است، اما کمتر کسی می داند و آگاه است که نقاش بی ادعا و گوشه نشین کاشانی، صاحب چه سهم و اجری در تجدید حیات نقاشی روی گچ خانه ها و امامزاده های کاشان است. و بسا که او را می بایست گچ نگاری بی رقیب در عرصه ی این هنر شناخت تا نقاشی پر آوازه و مبتکر در زمینه ی نقاشی نقش قالی.

استاد میرزا احمد نقاش پسر حاج محمد تاجر کاشانی در اواخر عصر ناصری در محله ی محتشم کاشان به دنیا آمد. وی اول بار، روایت از فرات گذشتن رشید کربلا را بر پیشانی سقاخانه ی «بالا بازار» در کاشان کشید، با چه صلابت و مهارتی، همان گچ نگاره ی به حق ارزشمندی که سال ها پیش همراه تخریب سقاخانه از میان رفت. میرزا احمد نقاش بعد از آن شمایل مولا علی (ع) را در شاهزاده ابراهیم کشید، شمایلی که به حق ماهرانه نقاشی کرده است. شاگردان و رهروان او ذوق و نگاه و تجربه اش را در نقاشی روی گچ سایر امامزاده ها و در حسینیه ها ادامه دادند. افسوس که از نقاشی های روی گچ میرزا احمد نقاش، یادگاری نمانده است. درست مثالِ آمدن و رفتن خودش که خیلی زود از خاطره ها رفت.

از دیگر نقاشی های این هنرمند می توان در خانه های ویران شده ی کاشان مانند خانه سید محمد در محله سر پله، خانه شکرریزها، خانه افسری در محله پشت عمارت و خانهی شیبانی ها و ضرابی ها، جستجو کرد.

اواخر سلطنت احمد شاه قاجار است که تنی چند به سراغ استاد میرزا احمد نقاش می آیند با بی شمار وعده و وعید، استاد  نخست از قبول این مسئولیت شانه خالی می کند اما بالاخره وی را راضی نموده و از کاشان دل بر می کند و در تهران دیوار و سقف کاخ سلطان قاجاری را با نقاشی هایش آذین می بندد.

برگرفته از کتاب نقاشی روی گچ از آقای هادی سیف