زیارتنامه
واقعيت اين است؛ ياد و زيارت پاكان و معصومان، آدمي را در مسير پاكي و عصمت قرار مي دهد.و انسان را بيش از بيش به خدا نزديك مي كند.چنان كه در قرآن مي خوانيم:«في بيوت اذن الله ان ترفع و يذكر فيها اسمه...»(سوره نور،آيه 36) هم چنين متعلقات اولياي الهي داراي تقدس مي شود و منشاء اثر مي باشد. چنان كه پيراهن حضرت يوسف(ع) پدر را بينا كرد.(رك سوره يوسف،آيه 96) از اين رو زيارت اوليا و تبرك جستن به آنها داراي اثر خواهد بود. هم چنين بر اساس آيه شريفه «هل جزاء الاحسان الا احسان..»(الرحمن، آيه60) خواندن نماز و قرآن و هديه ثواب آن به آن امام، به حتم دعاي آن امام را در حق ما به دنبال خواهد داشت.
زيارت؛ يعني به حضور كسي رفتن و او را ملاقات نمودن. زيارت پيشوايان و بزرگان دين نيز به همين معناست. ازاين رو زيارت به محض رفتن به حرم ائمه عليهم السلام و يا بزرگان ديگر و سلام بر آنان تحقق مي يابد. بقيه كارها از جمله آداب است كه برخي از آنها ماثور؛ يعني از خود اهل بيت عليهم السلام دستوراتي در مورد آن وارد شده است؛ مانند ((زيارت امين الله)) ((عاشورا)) و... و برخي توسط عالمان تنظيم گرديده است؛ مانند زيارت نامه هاي امامزادگان. به هر حال اصل زيارت با رفتن به حضور تحقق مي يابد و بقيه از آداب است. پس هدف زيارت برقراري ارتباط با معصومين و اولياء الله است و در اين جهت بايد تلاش نمود
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------این عکس ها از 2 زیارتنامه از 2 امام زاده از بیدگل هست که به شیوه خوشنویسی روی پارچه بر روی تکیه گاه چوبی است. هر دو قدمت قاجاری دارند و بسیار آسیب دیده اند. وارد بحث تخصصی آسیب و فن این اثرها نمی شوم. این دو اثر از دو خوشنویس معروف زمان قاجار نوشته شده اند. یکی به قلم میرزا عبد الباقی طباطبایی است و دیگری به دست توانای محمود مشیر الدوله که دست نوشته و زیارتنامه های بسیاری از جمله در تبریز داشته است. ایشان لشکر نویس آذربایجان نیز بوده است و در توانایی و استادی زبان زد خاص و عام بوده اند.
از نظر فن شناسی عملیات اجرای اثر هنری بسیار بی ظیر و فوق العاده می باشد و با بررسی خط شناسی این دو هنرمند درجه توانمندی و استادی هر دو عالی و در رده اثرهای نفیس قرار می گیرند.
از اینکه عکس ها را با کیفیت پایین به نمایش می گذارم کمال پوزش را می طلبم.


خوشنویس: استاد میرزا عبدالباقی طباطبایی بیدگلی


خوشنویس: استاد محمود مشیر الدوله