واژة «منبت» به معنای كنده كاری روی چوب است، كه سابقه ای دیرینه دارد. شاید بتوان آغاز تاریخ منبت كاری را زمانی دانست كه انسان نخستین با ابزاری برنده، چوبی را تراشیده است. منبت كاری روی چوب از قدیم در ایران مرسوم بوده است.

در كشور ما آثاری از منبت كاری های نسبتاً قدیمی به جای مانده كه بر روی درب مقبره های ائمه اطهار (ع) و نیز منبرها انجام شده است. دلیل سالم ماندن این آثار، هم احترام مذهبی مردم به این اماكن و هم بیدزدایی آنهاست. پاره ای از این آثار 900 تا 1000 سال قدمت دارند.

مواد و مصالح منبت كاری

مهمترین ماده ای كه روی آن منبت كاری می كنند چوب است. این چوب باید محكم و بدون گره باشد. برای این منظور از چوب‌های آبنوس، فوفل، بقم، شمشاد، عناب ... و گردو استفاده می كنند. البته آبنوس و بقم چون هم محكمتر و هم چربتر هستند دوام بیشتری دارند؛ اما در ایران به خاطر فراوانی چوب گردو اكثراً از این چوب استفاده می شود. از دیگر مصالح منبت كاری می توان از «عاج» «صدف» و «استخوان» نام برد.

اکثر اثر های استاد صفر علی نجار بیدگلی ابا تکنیک منبت اجرا شده است که فن شناسی و شناخت آن راهی در جهت حفظ و نگاهداشت اثر می باشد.